دمیرچی شناسنامه چاپ ایران بود

همه مخاطبینش که امروز و فرداها پیام تسلیت ارسال کرده یا خواهند کرد در پشت میز ریاست گامی یا حمایتی برایش بر نمی‌داشتند. تمام عشقش در خانه بود که خستگی بی‌وفائی‌ها را از تنش بدر می‌کرد. جزء اولین مردهایی بود در تهران که اصرار داشت عکس همسرش بر روی برگه آگهی ترحیم خانمش باشد در حالی که هنوز عکس بر روی برگه ترحیم برای خانم‌ها چیز غریبی بود و مدل نشده بود.

او هر بار به ما کوچکتر ها سر می‌زد جز خجالت و جز ناتوانی از زحمات خستگی‌ناپذیرش چیزی نداشتیم تقدیم کنیم فقط احترام و احترام.
 

وقتی از بی‌وفائی و بی‌توجهی و بی‌تفاوتی اتحادیه‌ها و ارشاد آن زمان همراه با قطره اشکی از دیدگانش جاری می‌شد جز شرمندگی و عجز کاری از دستم بر نمی‌آمد و ایشان را با آبروی کمی که داشتم قرار ملاقات با مسئولین برایش بر قرار می‌کردم ولی جز بی‌وفایی خبری از ایشان نمی شنیدم.
 

سال گذشته وقتی به رسم قدردانی کتابی فوق نفیس با دست پیشکسوت صنفمان؛ جناب غلامرضا امیرزاده تقدیم ایشان شد فرمودند که این کتاب اگر هم وزنش طلا می‌دادید طلا برای من کم‌ارزش‌تر بود .