عصر اقتصاد : آنها در زمانی که از حقوق مدنی، آزادیهای فردی و مناسبات انسانی حربهای برای نقد رفتارهای حاکمیت مطرح میکنند، در فعالیتهای اقتصادی به حداکثر رساندن سود کسب و کار و حفظ ارزش داراییهای خود در ماکسیمم نوسانات کوتاه مدت مالی را حق خود میداند.
این جماعت در حالی از مشکلات معیشتی مردم دم میزنند که خود با نگرش جنگلی به مراودات اقتصادی، خود بانیان این تنگی معاش هستند.
اینان در حالی از فساد اداری و موانع دیوان سالاری شکوه میکنند که باندهای نامرئیشان تا عمق دستگاههای قانونگذاری، تصمیمگیری و دولتی، دست درازی میکند.
این تناقضات حضرات در گفتار سیاسی و اجتماعی با رفتارهای اقتصادی را نمیتوان محصول بلاهت، کند ذهنی و فراموشکاری گذاشت؛ چرا که در رانتخواری، فرصتطلبی و اعمال نفوذ ذرّهای کمکاری نمیکند و در عین حال مانند یک حزب منسجم در طرح و انتشار نظرات انتقادی در حوزه سیاست و اجتماع از نوعی هماهنگی و همصدایی برخوردارند.
چگونه میتوان تشتط و غیرعمدی بودن هماهنگ تناقضات در گفتار اجتماعی سیاسی و رفتارهای اقتصادی اینان را پذیرفت در حالیکه مانند شیکار قاچاق از چابهار تا انزلی، از سرخس تا خرمشهر، از بندرعباس تا مرز بازرگان، قیمت ها و نوسانات یکسان دارد.
به نظر میرسد این یک برنامه مدوّنی باشد که رانتخواران و سوداگران با ایجاد هیجانات سیاسی و اجتماعی جامعه را از طریق عوامل مزدور خود سرگرم میکنند تا در پوشش این هیجانات به غارتگری خود بپردازند و با درگیر کردن جامعه به یک عکس یا خبر سست و ضعیف و یا بزرگ کردن یک مسئله جنبی، مردم را به جالشهای کم ارزش درگیر کنند و خود به دنبال به حداکثر رساندن سود و منافع خود باشند و متاسفانه در این راستا از قلم به دستان و نظریهپردازان حرفهای و متبحری هم سود میبرند.
آیا واقعاً نباید سوال کرد که ۳۰ میلیارد دلار کالای صادراتی مملکت در چه دوره زمانی از کشور خارج شده است و در خارج مانده است و به کشور برنگشته است و ما در یک هفته اخیر آن هم با بیان ژورنالیستی مشاور وزیر اقتصاد، متوجه موضوع شده ایم و در طی این مدت نه صدایی و نه اقدامی صورت نگرفته است؟
دقت کنید ۳۰ میلیارد دلار به نرخ روز ارز بازار سیاه معادل ۴۵۰هزار میلیارد تومان یعنی بودجه کل کشور در سال ۹۸ است و ۷۵ درصد صادرات نفتی یک ساله ماست؛ یعنی وقتی سوداگران در پوشش دولتی، خصولتی و بخش خصوصی مشغول غارت سرمایه های ملی به نام صادرات بودند، ما دعوای زیباکلام، حجاریان، صفارهرندی و برنامههای صداو سیما را ارزیابی میکردیم.
در پایان با کمال تاسف باید گفت زمانی که رسانههای عادی و بعضاً مردمی تحت فشار بحران کاغذ قرار دارند، رسانههای سوداگران باتوجه به پشتوانه های مالی چند صد تن کاغذمورد نیاز یکساله خود را در روزهای اولیه بحران به نرخ دولتی دریافت کردهاند تا آنها توجیهگر غارتگران باشند و باقی رسانهها با محدودترین تیراژ ها به مشائلی مانند پیاز، گوجهفرنگی، آجیل و دستمال کاغذی بپردازند.
روابط عمومی شرکت تعاونی لیتوگرافان
