نعیم نوربخش: در ماه‌های اخیر، آمارهای رسمی از رشد صادرات نفت و فرآورده‌های نفتی حکایت داشته‌اند. در منطق اقتصادی، افزایش فروش نفت باید به معنای افزایش عرضه ارز و در نتیجه کاهش التهاب بازار ارز باشد اما واقعیت بازار چیز دیگری را نشان داد؛ هم‌زمان با ثبت رکوردهای صادراتی، نرخ ارز دچار نوسان و شوک‌های پی‌درپی شد. این تناقض، نگاه تحلیلگران را از «میزان فروش نفت» به «کیفیت بازگشت ارز» تغییر داده است. بازار به عدد صادرات واکنش نشان نمی‌دهد، بلکه به دسترسی واقعی و به‌موقع به ارز حساس است. اگر دلارهای حاصل از فروش نفت با تأخیر، هزینه‌های سنگین، عدم قطعیت یا اصلاً بدون بازگشت به کشور باقی بمانند، عملاً نقش تثبیت‌کننده‌ای در بازار ایفا نمی‌کنند. امروز پرسش اصلی این نیست که چقدر نفت فروخته می‌شود، بلکه این است که چه میزان از درآمد آن به چرخه رسمی اقتصاد بازمی‌گردد و چه کسی پاسخ‌گوی عدم بازگشت آن است؟

۲۰ میلیارد دلار بازنگشته

به گزارش «نقش اقتصاد» و بر اساس اظهارات رسمی فعالان حوزه انرژی، حدود ۲۰ میلیارد دلار ارز حاصل از فروش نفت به کشور بازنگشته است؛ رقمی که به گفته سخنگوی اتحادیه صادرکنندگان فرآورده‌های نفتی شامل حدود ۹ میلیارد دلار توسط تریدرها و ۱۱ میلیارد دلار توسط شبکه‌های موسوم به تراستی می‌شود. علی‌اکبر پورابراهیم، مدیرعامل اسبق شرکت نیکو نیز اعلام کرده که دست‌کم تا بهمن ۱۴۰۲ مشخص بوده ۱۱ میلیارد دلار پول نفت بازنگشته است. در کنار آن، حمید حسینی، سخنگوی اتحادیه صادرکنندگان فرآورده‌های نفتی هم از رسوب میلیاردها دلار در حلقه‌های مختلف فروش نفت خبر داده است. بخشی از این منابع به گفته او، به ملک در کشورهای همسایه مانند دوبی تبدیل شده و بخشی نیز صرف خرید کشتی شده است. این ارقام صرفاً اعداد حسابداری نیستند؛ هر میلیارد دلارِ بازنگشته، به معنای کاهش قدرت مداخله بانک مرکزی، افزایش انتظارات تورمی و فشار مستقیم بر ارزش پول ملی است. کمبود عرضه ارز یکی از عوامل کلیدی در سقوط ارزش ریال و تشدید بی‌ثباتی اقتصادی محسوب می‌شود

روابط عمومی شرکت تعاونی لیتوگرافان