محمدتقی فاضلمیبدی، عضو مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم: شجریان هیچگاه گوهر هنرش را با زر ناسره سودا نمیکرد و این دُرِ لفظ دری را با حزبی و گروهی گره نمیزد. بالهای هنرش را برای مردمش پرواز میداد، هر شعری را مناسب با اوضاع روزگار برمیگزید و میخواند. از آن مهمتر، چیزی که شجریان را صدرنشین کرد، تعهدش به هنر و همدلی و همدردیش با مردم بود. آواز را برای آواز نمیخواست. آواز را روشی در جهت احیای فرهنگ مردم ایران به کمال رسانید.
او عطار و مولوی و حافظ و سعدی را به خانههای مردم برد. گوش مردم را با سرودههای شاعران بزرگ آشنا کرد. شاهکاری که تمام مردم به استقبالش شتافتند،
خواندن چند بیت مثنوی و صدای به اوج نشسته «ربنای» او بود که آیاتی چند از قرآن را با سلیقه بیهمتای هنری خود برگزیده بود و در بهترین حالات معنوی بر سر سفرههای مردم حضور داشت و همه شیدای شنیدن شور آواز و دعای «ربنایش» بودند.
حیف که سالها این آواز ملکوتی از مردم دریغ داشته شد.
امید است مسئولان رسانه ملی این صدای روحی و معنوی را به صداوسیما بازآورند و «ربنای»ای که وقف مردم شد، به گوش مردم بسپارند.
روابط عمومی شرکت تعاونی لیتوگرافان
